TERUG NAAR JEZELF

Lang voordat er veel werd gesproken over narcistische familiedynamiek en emotioneel niet beschikbare ouders of partner, begon ik daarover te schrijven, te spreken en les te geven. Niet vanuit theorie alleen, maar vanuit ervaring en herkenning.

Ik kwam begin jaren 80 in aanraking met het werk van Alice Miller en haar boek Het drama van het begaafde kind. Dat boek was voor mij geen sensatie, maar herkenning. Het gaf woorden aan wat ik al vroeg had gevoeld: hoe kinderen zich aanpassen aan de emotionele behoeften van hun ouders, hoe gevoeligheid wordt ingezet om de relatie te behouden, en hoe loyaliteit zich diep kan vastzetten in het lichaam. En dat is wat jou misschien ook hier brengt.

Wat mij raakte, was niet alleen haar analyse, maar het inzicht dat een kind vaak al heel jong een innerlijk kompas ontwikkelt. Ook ik wist als kind intuïtief wanneer iets niet klopte. Dat kompas werd niet altijd bevestigd, maar het was er wel. Het hielp mij later om te blijven zoeken naar wat waarachtig is in relaties — niet vanuit verzet, maar vanuit integriteit. Dat zul jij wellicht ook herkennen.

Dat vroege innerlijke weten, gecombineerd met studie, praktijkervaring en systemische verdieping, vormt de basis van mijn werk vandaag.

Ik bouwde destijds mijn eerste website rond dit thema. Zonder marketing, zonder strategie. Alleen woorden die probeerden te duiden wat zoveel mensen voelden maar niet konden benoemen. Gevoelens waar mensen de vinger niet op konden leggen, gaf ik woorden en daardoor vielen de kwartjes en kregen mensen inzichten en herkenning.

Tot mijn verrassing vonden maandelijks duizenden mensen hun weg naar die teksten. Meer dan 12.000 bezoekers per maand lazen mee. Mensen schreven mij dat ze zich voor het eerst volledig herkenden en zich erkend voelden. Het ligt dus niet aan mij? was een veel gehoorde uitspraak. En: dank u wel mevrouw u heeft mijn leven gered. Wow, zoveel mensen die hiermee te maken hadden en hadden gehad. Het was overweldigend en ook zorgelijk.

Dat ze eindelijk woorden hadden voor hun verwarring, hun loyaliteit, hun schuldgevoel en hun verlangen naar autonomie was fijn, maar ook was er daardoor veel werk te doen.

Wat ik merkte, was dit:

Wanneer ervaringen zorgvuldig worden geduid, zonder oordeel en zonder sensatie, ontstaat er erkenning. En erkenning  brengt rust.

Inmiddels werk ik al vele jaren als therapeut, docent en opleider. Mijn benadering verbindt systeemdenken, hechting, neurobiologie en lichaamsgericht werken. Niet om mensen te labelen, maar om patronen zichtbaar te maken — zodat autonomie weer mogelijk wordt.

WAAROM DIT WERK ANDERS IS

Er zijn tegenwoordig veel professionals, coaches en narcisme-experts.

Vaak richten zij zich vooral op wat je over iemand anders kunt zeggen:

• welk label hoort bij welk gedrag
• wie wel of niet “narcistisch” is
• wat je moet doen om te winnen of te ontwijken

Dat soort duiding kan helpend zijn om patronen te herkennen — maar het doet nog niet wat écht nodig is:
het werk doet iets met jouw lichaam, je zenuwstelsel en je geschiedenis. Het raakt jouw veiligheidssysteem, jouw hechtingspatronen, jouw zelfbeeld.

Dit vraagt niet alleen kennis van gedrag of persoonlijkheids-kenmerken. Het vraagt om trauma-informed werken.

Om een perspectief dat:

• kijkt naar hoe relaties je zenuwstelsel vormen,
• begrijpt hoe hechting en loyaliteit je keuzes sturen,
• erkent hoe vroeg aangeleerde strategieën je vandaag nog beïnvloeden,
• en je helpt niet alleen te begrijpen, maar ook te reguleren.

Want zonder regulatie — zonder dat je lichaam tot rust kan komen — blijft kennis alleen maar kennis in je hoofd.

Het verandert niets in je lijf, je innerlijk kompas of je manier van reageren in relaties.

Wat je hier vindt is niet alleen uitleg over gedrag, maar een traject van herkenning, belichaming en herstel.