THUISKOMEN
Bkldjflksdjf
THUISKOMEN IN JEZELF
AUTONOMIE ALS INNERLIJKE TERUGKEER
Hier kun je schrijven over:
- jezelf kwijtraken
- het nauwe gevoel
- het moment dat je weet: dit ben ik niet meer
En hier passen heel mooi:
- lichaamsgerichte oefeningen
- regulatie
- innerlijk kind (maar volwassen gedragen)
NIET MEER BESCHIKBAAR
ZELFBEHOUD ZONDER HARDHEID
Er komt soms een moment waarop je voelt:
dit kan ik niet langer dragen.
Niet omdat je niet meer wilt geven.
Niet omdat je de ander wilt straffen.
Maar omdat je merkt dat beschikbaar blijven je steeds verder van jezelf verwijdert.
Niet meer beschikbaar zijn is geen dramatische beweging.
Het is vaak stil. Onzichtbaar.
Een innerlijke verschuiving.
Het betekent dat je niet langer automatisch reageert.
Dat je niet meer altijd opneemt.
Dat je niet meer overal op ingaat.
Dat je niet meer uitlegt wat al zo vaak is uitgelegd.
Het betekent dat je stopt met dragen wat niet van jou is.
Voor veel mensen voelt dit als hardheid.
Als kilte.
Als verraad.
Maar beschikbaar blijven terwijl je uitgeput raakt, is geen liefde.
Het is zelfverlies.
Niet meer beschikbaar zijn betekent niet dat je niets meer voelt.
Het betekent dat je je energie niet langer inzet om een dynamiek in stand te houden die geen wederkerigheid kent.
Soms uit zich dat in minder contact.
Soms in kortere gesprekken.
Soms in het niet beantwoorden van verwijten.
Soms in het niet meer verdedigen van je positie.
En soms in het eenvoudigweg niet meer opdraven wanneer er weer een beroep op je wordt gedaan dat geen ruimte laat voor jouw grenzen.
Niet meer beschikbaar zijn is geen boodschap aan de ander.
Het is een besluit in jezelf:
Hier stopt mijn verantwoordelijkheid.
Hier begint mijn zelfbehoud.
De ander kan dat ervaren als afstand.
Maar voor jou kan het voelen als ademruimte.
Autonomie wordt pas echt voelbaar wanneer je niet langer alles opvangt wat naar je toe komt.
Niet meer beschikbaar zijn is dan geen einde,
maar een terugkeer naar jezelf.
Reflectie – Waar ben ik nog beschikbaar?
Neem een moment om stil te staan bij een relatie waarin je merkt dat je veel geeft.
Onderzoek rustig:
Op welke momenten ben ik beschikbaar, terwijl mijn lichaam eigenlijk iets anders aangeeft?
- Wanneer neem ik toch op terwijl ik geen ruimte heb?
- Wanneer leg ik weer uit wat al zo vaak is uitgelegd?
- Wanneer ga ik alsnog helpen terwijl ik eigenlijk moe ben?
- Wanneer stel ik mijn grens uit om de ander niet teleur te stellen?
Blijf bij je lijf terwijl je dit overweegt.
Wat voel je daar?
- spanning?
- druk?
- vermoeidheid?
- schuld?
Er is geen goed of fout antwoord.
Alleen informatie.
Eén kleine verschuiving
Je hoeft niets radicaal te veranderen.
Wat zou één kleine situatie zijn waarin je vandaag iets minder beschikbaar bent — zonder hard te worden?
Misschien:
- iets later reageren
- iets korter blijven
- iets minder uitleggen
- of gewoon even niets doen
Niet meer beschikbaar zijn begint zelden met een grote stap.
Het begint met één moment waarin je jezelf niet opnieuw verlaat.
Reflectie:
Waar in mijn leven heb ik mezelf aangepast om de relatie te behouden, terwijl ik voelde dat ik daarbij iets van mezelf verloor?
Neem de tijd.
Je hoeft niets te verklaren of te analyseren.
Alleen te herkennen wat zich aandient.
Wat droeg ik daar voor de ander, wat eigenlijk niet van mij was?
Wanneer heb je voor het laatst iets ingeslikt om de sfeer goed te houden?
Herken je momenten waarop je minder ruimte innam dan je eigenlijk voelde?
Kun je een situatie herinneren waarin je merkte dat je je aanpaste om de relatie rustig te houden?
